YALNIZLIK BİR OLMAKTIR

yağmurun camıma vurduğu gibi hayat.. ne olduğunu anlamadığım bir şekilde kara bulutlar bir anca gökyüzümü kaplarken ben kaçacak yer arıyorum.. kaçtığımı zannederken bilmediğim ormanlarda kayboluyorum.. kaybolmak yalnızca bir tanesi hissettiklerim arasında.. ormanın derinliklerine kaçarken masal karakterleri gibi ekmek parçaları bırakıyorum ardımda.. ne zaman ekmek kırıntısı bulmak için elimi cebime atsam en sonuncu hangisi olacak diye heyecanlanıyorum.. bir türlü sona ulaşamıyorum.. sonun gelmeyeceğini bildiğimden mi bu heyecan diye soruyorum kendime.. öyle zaman geliyor ki neye heyecanlandığımı dahi hatırlamıyorum.. son ekmek kırıntısına mı yoksa ormanda kaybolduğuma mı?

belki de hayat camıma vuran yağmur taneleri gibidir. yağmurun tek tek düşen damlaları gibi.. hiç birinin bir tekine bile değmediği hayatları gibi.. iç içe geçmiş ancak yalnız.. kalabalığın içinde yalnızlığıyla boğuşan taneler.. ahh ne güzeldir onların cama vurduğu ses. ne güzeldir yağmurun sessizliği içinde toprak kokusu.. yalnız toprak kokusuyla bütünleşmek.. yalnızlıkla boğuşmak değil bütün olmak.. tezatlıklar içinde bir olmak.. birlik içinde yalnız olmak..