YALNIZLIK BİR OLMAKTIR

bir kaç gün önce öğrendiğim bir şeyi paylaşmak isterim : duygularımızı bizler yaratırız ! hayatım boyunca, ki bu durum oldukça uzun bir süre, yaşadığım tüm duygu sellerinin başkaları tarafından bana dayatıldığını ve bu durum sonucunda üzgün, mutsuz, negatif bir insan olduğumu düşündüm. ancak bu durum böyle değilmiş ! hayır birisi de çıkıp demedi ki bu durum senin suçun değil.
oluşan tüm olaylar ve bunun getirdiği heyecan üzüntü mutluluk kırgınlık yada içindeki ağlama istediği sadece senin kendini sokmaya çalıştığın bir kalıp bir kendini sevmeme durumu. aslında olan şeyler karşımızdakinin duyguları ve biz kendimizi o kadar çok karşımızdakinin ne düşündüğüne yada ne düşüneceğine yada ne düşünmeyeceğine vermişiz ki kendi duygularımızın ne olduğu hakkında bir fikrimiz bile yok. demiş olduğun yada yapmakta olduğun bir davranışın karşındakinde uyandırmış olduğu durum sonucunda demiş olduğu bir cümle bir bakışı aksırışı seni öyle bir duruma sokar ki foseptik çukuruna girip de aylarca yıkanamamış gibi kokarsın ama içinde ! halbuki bilmeliydim ki bu durumu sadece ben görebiliyorum. düştüğüm durumu ben kendi çevremde kendime yakıştırdığım bir hal. halbuki öyle bir şey yok ki ! karşındaki sadece kendini açıklamaya çalışmış bir zat sen kendini ne dünyanın merkezine koyup aaa bunu da bana diyor ben bir kabuğuma gireyim de mutsuz olayım diyorsun ki ! ama kimse demedi ki bunun seninle ilgisi yok kendime bir çizgi tutturmuşum ona uyacağım böyle bir dünya yok! herkes kendi hayatını yaşıyor kendi kendimizi bir çemberin içine sokmaya ve orada yaşamaya o kadar alışmışız ki her haltı üstümüze alınıyoruz. gene diyorum kimse kimsenin MERKEZİ değil !! herkes dinlenmek herkes odak noktası olmak istiyor neden bunu bana dedi şimdi ben ne yaptım gibi kendi kendimizi doldurduğumuz durumlardan kendimizi kurtarmalıyız.
öptüm