ALEV ALEV

     

           Kafamın içinde yazdığım ve oynadığım tüm senaryolarda aynı noktada kalıyorum.. Umut etmekle Umutsuzluk arasındaki o müthiş çizgide. Düşüyorum ve sonunda daha hızlı düşüyorum. Ne olduğunu anlayamadığım bir hızda beni neyin aşağı çektiğini anlayamadan.. Aslında anlıyorum, kabul etmek zor yalnızca. Ama öyle güzel aşağı çekiliyorum ki bir düşen bilir bir de Allah heralde diyorum. 

          Sonra bir rüya görüyorum. Rüyamda bir kırlangıcım ve uçuyorum. Bilmediğim diyarlara uçuyorum. O kadar güzel yerler görüyorum ki uyanmaya kıyamıyorum. Mavinin tonlarında okyanus, yeşilin kahverenginin ton ton renkleriyle dağlarını, çorak toprakları ziyaret ediyorum. Yağmur yağıyor yüzüme rüyamda ardından bir güneş çıkıyor gözlerim nasıl kamaşıyor.. Yaşamak diyor rüyamdaki kırlangıç " güzel ama meşakkatli.. Ben uçarken gördüm bazıları iki ayağının üzerinde yürüyordu ne kolay onlar için yaşamak dedim" diyor. 

          Tam o anda telefonumun alarmı çalıyor. "Haklıydı rüyamdaki kırlangıç olan ben" diyorum o sabah kendime aynada. Camdan izlediğim gökyüzünde süzülen o kuş diye adlandırdığımız canlılar ne de güzel uçuyor. ne kadar basit onlar için çekip gitmek. Kanat çırpıyor ve gözden ırak noktalara göç ediyorsun. Halbuki yürümek öyle mi? Daha yolun başında nereye gideceğini, nasıl gideceğini hatta cebindeki parayı hesaplayıp yola çıkman gerekiyor. Ne kadar zor düşünebiliyor musun? Hesaplamak, planlar yapmaak off ölme eşşeğim ölme kısacası...

         Ölmüyorsun. Zorlanmıyorsun da. HAYAL KURUYORSUN... En güzelinden kendine bir hayal. O hayali gerçekleştirirken önüne çıkan engeller ne kadar ağır olursa olsun gittiğin, yürüdüğün yolda sana umut edicek bir çok şeyle karşılaşıyorsun. O hayale ulaşmak için yanıyorsun. Alev Alev yanıyorsun.